Bardd diwyd yw Aled Lewis Evans, a dyma ei gyfrol ddiweddaraf wedi ymddangos. Mae’n hawdd adnabod llais y bardd hwn o ran testun ac arddull hefyd. O ran testun, dyma lais y gogledd-ddwyrain; ardal Wrecsam a’r Glannau – ardaloedd sy’n brin iawn eu cynrychiolaeth ym myd barddoniaeth Gymraeg gyfoes. A llais llawn cydymdeimlad â’r bobl sy’n byw yn y llefydd hynny sydd gan y bardd hwn.

Yn rhyfedd, nid yw’r cerddi sy’n sôn am ei gefndir a’i deulu yn y gorllewin hanner mor ddifyr i mi! Ac eto, wrth gwrs, mae’n bosib fod y rhain gyda’r cerddi mwyaf personol i’r bardd.

Mae’n gyfrol swmpus, ac fe geir ynddi nifer o destunau a themâu eraill hefyd wrth gwrs – cerddi taith a cherddi sy’n ymwneud â chrefydd, er enghraifft.

O ran arddull, bardd y wers rydd ydyw yn bennaf, a dyna fu ei hoff gyfrwng ar hyd y blynyddoedd.

Mae’r canu’n lân ac uniongyrchol ganddo ar y cyfan. Ond mi fyddai’n braf weithiau cael rhyw gymaint o amrywiaeth yn yr arddull, gan fod tuedd i’r cerddi i gyd fod yn debyg i’w gilydd ar ôl ychydig. Eto i gyd, efallai fod yma ymgais i ganu hyd yn oed yn fwy uniongyrchol mewn rhai cerddi, ac yn anffodus, canlyniad hynny yw rhai darnau ychydig yn rhyddieithol yma ac acw.

Fe hoffwn hefyd ragor o bethau fel hyn, o’r gerdd ‘Eglwys Kalamaki’:

‘Y beddau gwynion Groegaidd hynny
sy’n awgrymu
bod mwy o oleuni wedi gadael y byd hwn.’

Adolygiad oddi ar www.gwales.com, trwy ganiatâd Cyngor Llyfrau Cymru.