(o Bentyrch y noson cyn y gêm...)

Daeth Chwefror, ac yfory – draw yr ewch
i’r drin yn gyd-Gymry,
draw i faes hen frwydrau fu,
i’r maes i ysgarmesu.

Aeth sawl sgôr, aeth tymhorau – ers inni
roi gwers iawn i’r taclau,
a rhoi gêm ni wnaed ar gae
i’r Saeson balch ers oesau.

Ond mi gewch, yn dîm o gochion – fory
fynd yn fur o ddewrion
i’r gad dros yr henwlad hon,
ar lain ein gwir elynion.

Ewch, curwch eu haceri – yna’n dîm,
rhowch dân yn y rygbi,
yn Nhwcinym, yn nhre’r Cocni,
rhowch hel ar eich hymgyrch chi!

Ewch i Loeger i herio,
i dir Toffs i godi’r to,
i wlad ysgolion bonedd
i hel ofn drwy chwifio’r cledd,
a rhoi’r Swing Lows a’r rhosod
lan fyny’r fan lle maent fod!

Ewch herwyr, ewch a chwarae
y cŵn oddi ar y cae:
rhai budur eu byw ydynt,
hen bansis a sisis ŷnt,
sisis, a blydi Saeson
clochaidd, twitwitaidd eu tôn.

Ewch fel garsiwn o’r twnnel – yn barod
i’w bwrw a’u dymchwel,
a chi, bac, pan gewch y bêl,
dreifiwch fel catrawd ryfel.

Dros Lyndŵr, codwch dwrw – a dros Grav,
dros ei grys a’i enw,
ymyrrwch mewn gêm arw,
a rhowch ddychryn iddyn nhw.

Er mai ffôl yw proffwydoliaeth – a ffôl
temtio ffawd arwriaeth,
dyddiau’n concro heibio aeth:
galwn am fuddugoliaeth!