26 Medi 2000

Iwan Llwyd

Mae holl gestyll Edward yn ymlacio,
mae 'na wên ar wep Dafydd Êl,
mae pwysigion y wlad
yn rhoi ochenaid o ryddhad,
mae 'na gic yng ngherddediad odlau stêl:

mae'r byd Eingl-Gymreig yn ystwyrian,
'does 'na neb i'w cythruddo nhw mwy,
fe gan' nhw ganu'n ddiderfyn
am bwll a chwarel a bwthyn,
heb gysgod deryn ar eu gorwel hwy:

ond mae'r afon Dwyfor yn llawn dagrau
a'r Fenai yn isel ei thrai,
ac ynys Enlli
yn ddigwmpeini
a chôr y cewri'n teimlo dipyn yn llai:

a'r bwncath yn llechu'n y bondo,
a'r wennol yn gadael cyn pryd,
ac mae yr ehedydd
yn fyr ei leferydd,
a'r sgrechgi yn rhegi o hyd:

ac mae duw yn ei nefoedd yn crïo,
yn tywallt ei ddagrau'n ddi-baid,
gan ymffrostio yn ffraeth
na fydd o ddim gwaeth
ag adar y greadigaeth o'i blaid.