Drwy wydyr yn dywyll ’dan ni’n sbïo o hyd
A thywyll drwy’r gwydyr yw golwg y byd.

Drwy’r gwydyr ni welwn ni’r môr yn iawn;
Rhy fach ydi’r gwydyr i’w ddangos o’n llawn.

Drwy’r gwydyr mae winc y goleudy yn wan,
Ac wrth daro’n y gwydyr, mae’n chwalu i bob man.

Drwy’r gwydyr mi glywn ni y bwi o bell,
Ond mae’r glaw ar y gwydyr fel bariau mewn cell.

Ac wrth sbïo drwy’r gwydyr, heb wynt yn ein gwallt,
A’n trwyn wrth y gwydyr heb oglau’r môr hallt,

Mi aethom i gredu bod pob dim ar ben,
A’n bys ar y gwydyr yn sgwennu amén…

Malwn y gwydyr, os na ’di o’n rhy gry’,
Neu’n well na hynny, awn ni allan o’r ty!