Gafael, flodeuog Efa,
yn fy llaw. Arwain fy llais,
fy lliw, fy llên,
i minnau dy gyfarch am ennyd . . . .

Perlau'r glaw
sy'n disgyn yma a thraw
ar dy wedd a'th rin
yn bersawr.

Wrth wawrio,
dau lygad y dydd yw dy offrwm
sy'n deffro byd natur.

Naturiol lawen dy wên wych
a chyda threm y wên fywiog hon
daw'r petalau gwynion
i ganu eu cân.

Cusanaf dy wefusau:
fe'u dyfeisiwyd
ar ynys unig, bellennig,
yn y llanw a'r trai.

Trwm wyf i heb Lowri lân
canys ti a mi, fy merch,
yw efeilliaid fy afallon.

Yn awr, llawen wyf er eithin y dydd:
dy chwerthiniad iach
a neithdar dy dafod
sy'n codi fy nghalon.

Wyt haf angylaidd, fy Mlodeuwedd!
Fy melodiau sy'n ddafnau ar dy liwiau'n lân
a blodau'r berth yw dy brydferthwch
a gwawr petalau yw gwrid dy ruddiau.

. . . . Ni all y derwyddon,
er eu doniau, na'r dewiniaid
na Gwydion gadarn
gastio dy gystal,
ferch fwyn.