Mae’r hen wynt fu gynt o’i go
Heddiw drwy’r Rhiw yn rhuo,
A swn y derw’n y don
A dyrr yn Aberdaron.
Mae hi’n dymor mynd o’ma
Ar holl wenoliaid yr ha’.
Ond mae’r adar yn aros
Ar y graig arw a’r rhos.
Be’ welodd yr hac boliog – o Lundain,
A landiodd mor dalog?
Nid brenin ar ei riniog,
Nid dyn trist, a’i Grist ar grog,
Ond dyn gwyllt, fel dewin o’i go’. - Hyll iawn
Yw’r lluniau ohono:
R.S. sych yn ei ddrws o,
Ac R.S. oer ei groeso.
R.S. yn oer ei groeso?
Nid i’r un o’i adar o!
Carai ei wraig, carai win,
Carai’r ifanc, a’r rafin,
A charai holl drwch yr iaith,
Ei hofarôls, a’i hafiaith…
Bu’r gwaith, a’r bara a’r gwin
Olaf ym Mhentrefelin,
Ac mae’r gwynt drwy Gymru i gyd,
Manafon, a Môn hefyd.
Ond mae’r adar yn aros
Ar y graig arw a’r rhos.
Aros byth, R.S., y bydd
Adar mân dewr y mynydd.
