Fe ddes i at fedd Siwan
i Lanfaes, a’r glaw yn fân;
teithio i’r fynwent eithaf
i chwilio’r arch o liw’r haf.

I dir Môn lle dôi’r mynach
â’i rodd Fair, ei weddi fach,
rhoed i weryd o hiraeth
a’i chau i gell ei harch gaeth.

Rhoi, mewn mynor, ein coron,
mynor mam yn naear Môn,
yn gof o hyd, ac i fedd
rhoi gwên ddisgleiria’ Gwynedd.

Y fan hon, ei holion hi
unwaith fu’n sanctaidd inni,
a Chwefror â hi’n gorwedd
ochor yn ochor mewn hedd.

Dod i faes y defosiwn
yw dod o hyd i’r doe hwn,
y doe ym Môn lle rhoed merch
yn llonydd i bridd llannerch.

Ond yn awr ein glendid ni
dry’r heddwch yn fudreddi
a baw cywilydd bywyd
dros ddaear galar i gyd.

Mae rhy drwm dir ei hamarch
ac yno’n wag o un arch
mae maes yn Llanfaes a fydd
yn y golwg digwilydd.

Fe es i o faes Siwan,
o wely mud y glaw mân,
o fynwent ei difenwi
i chwilio’i harch ola’ hi.

Fe ddes i Fiwmares mwy
yn hiraethus at drothwy
ei gwely eglwysig olaf,
a chael yr arch o liw’r haf.