Â’r nen a ‘mhen yn trymhau
drwy Fynwy draw af innau’n
ddyn bach ei ddawn yn y bôn,
ar daith i gaer y doethion.

*     *     *

yn breichio’r tad sydd â gwep hwyaden
mae’r fam anghynnes yn beunes benwen:
A’u pomp yn eclipso’r Pab,
o’u hadfyd dont a’u drudfab –
mab o rwysg ag ymbarél,
bô-tei, mab y byw tawel
a’i achau’n fyw’n Rhydychen,
y mab a’i ach am ei ben.

Y crème de la crème a’r crach
a thafod eu hiaith afiach
mor aflan ei ynganiad
yn fy nghlustiau’n hau ei had.

Ym mreuddwyd yr amryddawn,
yn ddau lanc mewn neuadd lawn
o fravado’n frefiadau,
ni’r wyn ffôl sy’n rhuo’n ffau’r
llewod, un lle a’i awen
yn llawn o atseiniau llên.
Yn Athen y perffeithwaith
codwn wydrau dechrau’r daith:
Byrddau aur, ni’n braidd arab
a’n pomp yn eclipso’r pab.

*     *     *

Taro rhech mewn twr uchel
a rhochian yn aruchel,
bramu bri â’r ymbarél.

Tua’r gwynfyd, trwy gwynfan
dail y wawr, i’r Bodleian,
gwgu a’r pen yn gwegian.

Rhwyfo i draethawd i ryw fyd o rithiau
drwy’r dirgelwch draw i dir y golau
yn fy nghwch yn nh’wyllwch llinellau;
ar y tywod, cychwynnaf â’r toeau,
rwy’n bensaer yn codi'i gaer â geiriau,
hyn cyn sylwi ar grac yn y seiliau;
rhwyfo mewn cwch yn nh’wyllwch llinellau.

Gruddfan a’u cân yn cau
tewi tra sigla’r toeau:
Ochain a damio’r clychau!

Dim grwn na swn stiwdants swel
yn rhochian yn aruchel,
‘mond rhu rhech mewn twr uchel.

*     *     *

Twrw’r byd yn glyd mewn gwlâu
a rhu ein theorïau’n
fôr o swn – myfyrwyr swel
a’n rhochian mor aruchel,
mor witty, yn llenwi’r lle
yn oriau mân y bore;
wyn ffôl yn meddiannu’r ffau
â bravado brefiadau.

Daw rhyw wres sydyn drosof,
nid ar fy nghais, drwy fy nghof -
swn agro eu seisnigrwydd
a’u grwn gwag heno’n groen gwydd
arnaf; yn chwa o oerni
daw hen saeth ei hiraeth hi
fy Ngwalia at fy nghalon -
Crac! Hollt! ‘Sdim dianc rhag Hon.